И покрај сè погласните институционални апели и најавените построги мерки од министерот за внатрешни работи Панче Тошковски, семејното насилство и понатаму останува проблем кој често се случува зад затворени врати – без пријава и без правна разрешница.
Стручните лица предупредуваат дека значителен дел од случаите никогаш не стигнуваат до полиција.
Колку случаи се пријавуваат?
Според податоци од Министерството за внатрешни работи, секоја година се евидентираат стотици пријави за семејно насилство. Но, експертите од невладиниот сектор и центрите за социјална работа проценуваат дека реалната бројка е значително поголема.
Психолозите велат дека најчесто се пријавуваат потешките физички напади, додека психолошкото и економското насилство ретко се документира.
Зошто жртвите молчат?
Според стручните лица, причините се повеќеслојни:
-
страв од одмазда
-
финансиска зависност
-
срам и стигма
-
недоверба во институциите
-
притисок од семејството
„Многу жени се плашат дека пријавата ќе ја влоши ситуацијата. Дел од нив немаат каде да заминат или немаат финансиска сигурност,“ велат психолози кои работат со жртви на насилство.
Законски измени и институционални реакции
Во последниот период се најавени построги протоколи за постапување на полицијата при секој сомнеж за семејно насилство, со цел навремена интервенција и спречување на ескалација.
Дополнително, измените во Кривичниот законик предвидуваат построги санкции за сторителите, како и зголемена координација меѓу полицијата и центрите за социјална работа.
Сепак, експертите предупредуваат дека законите се само еден дел од решението.
Потребна е поддршка, не само казна
Освен казнена политика, неопходни се:
-
достапни советувалишта
-
психолошка поддршка
-
сигурни куќи
-
економска помош за жртвите
Семејното насилство не е „приватна работа“, туку сериозен општествен проблем. Колку повеќе се зборува за него, толку помала е веројатноста да остане скриен.
